HET VERHAAL VAN MICHELLE
42 jaar. Wekende Moeder
Als werkende moeder heb je natuurlijk een druk leven, dat zie je bij iedereen om je heen. Dat vond ik ook heel normaal. Als je de keuze maakt zowel kinderen te krijgen als te werken dan krijg je dat. Ik zou er ook niet aan moeten denken om alleen maar thuis te zitten zoals mijn oude vriendin Antoinette. Maar de laatste tijd merkte ik dat ik steeds vaker hoofdpijn kreeg en dat ik ‘s ochtends al moe opstond. Soms hoorde ik mezelf uitvallen tegen de kinderen terwijl er eigenlijk niets aan de hand was.
Tijdens een borreluurtje met de buren kwam buurvrouw Saskia met de StressChecker aanzetten. Ze was zo enthousiast over het inzicht dat het haar in haar eigen leven had gegeven. Stiekem vond ik het flauwekul: ik weet toch zelf wel of ik wel of niet gestrest ben. Maar voor de gein heb ik die avond toch maar eens mijn stress gemeten. Eerlijk gezegd schrok ik wel een beetje van de uitslag, volgens die meting zat ik in de gevarenzone. Het was natuurlijk wel vrijdagavond, hele week gewerkt enzo maar het bleef tot het hele weekend door mijn hoofd spoken. Die maandag erop heb ik toch maar via Internet bij de Respilexshop de StressChecker besteld. De eerste week heb ik de drie ‘ intake-testen’ gedaan. De uitslag van die borrelavond bleek echt te kloppen. Ik zat heel dicht bij de gevarenzone. Tja en als je dat dan weet, dan wil je daar ook wat aan doen.
Niet alleen mijn werk
Aanvankelijk dacht ik dat het vooral mijn werk was. Ik werk op een communicatieafdeling van een energiebedrijf. Mijn meeste collega’s zijn nog jonger, hebben geen kinderen en werken fulltime. Voor hen is het vanzelfsprekend dat ze ook ‘s avonds nog alle programma’s kijken waarin het energiebeleid aan de orde komt. Ik voel me altijd schuldig omdat ik weer eens een praatprogramma op tv heb gemist, of als weer niet mee kan praten met capriolen van een collega tijdens het borreluurtje. Omdat ik maar vier dagen werk, krijg ik niet altijd alles af, dus ben ik vaak ook nog een uurtje in het weekend of ‘s avonds bezig. Ik ben toen maar eens gaan praten met het bedrijfsmaatschappelijk werk. Zij hebben me geholpen om het gesprek met mijn baas aan te gaan over de hoeveelheid werk die ik heb. Ik heb nu een project minder en dat scheelt aanzienlijk. Ik zie dat ook aan de meting met de StressChecker, ik raakte iets verder weg van gevarenzone. Maar het was nog niet helemaal goed. De maatschappelijk werkster raadde me daarom aan ook aan mijn privéleven eens onder de loep te nemen.
Nee zeggen is niet mijn ding
Met de StressChecker ben ik daarom eens gaan kijken van welke activiteiten ik nu gestrest raak en waar ik ontspannen door raakte. Elke woensdag bijvoorbeeld belt mijn broertje stipt om 20.30 uur met allerlei geneuzel. Vorige week heb ik mijn StressChecker eens aangezet terwijl hij belde. Nou, je zag de meter uitslaan. Blijkbaar erger ik me er meer aan dan ik aanvankelijk dacht. Voor de gein heb ik toen eens een week lang bij alle telefoontjes die ik krijg de StressChecker gebruikt. En het viel me op dat de meter vooral naar de negatieve kant uitsloeg als ik telefoontjes krijgen van mensen (ik noem mijn moeder, mijn broer, mijn depressieve vriendin Monique) die weer eens iets van me willen: medeleven, advies. Als ik mijn zusje, die vooral de lol in het leven ziet, aan de lijn heb, dan merkte ik juist dat het pijltje in de ‘ gezonde’ zone bleef. Zoiets zet je wel aan het denken, blijkbaar doe ik toch dingen die ik eigenlijk niet wil en voel ik me verantwoordelijk voor zaken waar ik me niet verantwoordelijk voor hoef te voelen. Nee zeggen is blijkbaar niet mijn ding. Ik moet er nog eens even goed over nadenken hoe ik daar mee moet omgaan. Ik ben wel begonnen om in het wekelijks telefoongesprek met mijn broertje de uitslag van de StressChecker met hem te bespreken. Ik zag er erg tegenop om dat te doen, maar Sebastiaan reageerde eigenlijk hartstikke goed. Eerst schrok hij nogal, maar we hebben het er toch goed over kunnen hebben. Het was trouwens de eerste keer dat het ook eens over mij ging in zo’n telefoongesprek. Dat was wel een goed gevoel. En misschien was het voor mijn broer ook wel leuk, dat ik ook eens iets over mezelf vertelde in plaats van alleen maar zeggen “ Ja hoor het gaat goed”. Eigenlijk moet ik zo’n gesprek natuurlijk met al mijn energievreters voeren, maar dat doe ik langzaam aan hoor. Want het is best moeilijk om zoiets bespreekbaar te maken.
Geen sauna, wel Pilates
Weten waar je stress van krijgt is een ding. Het voordeel van de StressChecker vind ik vooral dat ik nu langzaam leer waar ik ontspannen van raak. Iedereen in je omgeving heeft altijd wel goede adviezen over wat ik MOET doen om te ontspannen. Ik ben bijvoorbeeld op advies van buurvrouw Saskia eens meegegaan naar de sauna. Dat zou zo ontspannen. Nou ik werd er vooral erg opgefokt van: veel te heet. Je vel begint te rimpelen. Maar bij de sauna zag ik wel een foldertje liggen over Pilateslessen in de buurt. Daar ben ik nu een paar keer naar toe geweest, dat is echt helemaal mijn ding. Na de les van gisteren heb ik daarom maar eens gemeten hoe de StressChecker er op reageert. En ja hoor: het pijltje wijst richting ontspanning. Dat is echt leuk om te zien. Volgend weekend gaan we wandelen met de vriendinnenclub, ben heel benieuwd wat de StressChecker zondagavond te melden heeft!
Als ik het moet samenvatten: de StressChecker heeft mijn gevoel van jachtigheid niet opgelost, maar hij geeft me wel een hele goede indicatie in welke richting ik de oplossing moet zoeken. Ik kom erachter wat echt werkt voor mij!
